The Evolution

‹‹ Nieuws overzicht

Lesje van de medicijnman

Masma

Geplaatst: 4 jun 2009 - 16:58 Categorie: Bewustwording
Aantal x bekeken: 345

"Hoe kunt u daar nou in geloven", vroeg een westers arts eens aan een afrikaans regenmaker. "U ziet toch wel, dat er helemaal geen regen komt? Als hij wel komt was het zonder uw inspanningen waarschijnlijk ook wel gebeurd." De zwarte regenmaker antwoordde: "Waarom gelooft u in uw eigen geneeskunde? U ziet toch, dat er dagelijks mensen aan hun ziekten sterven? En als ze beter worden, zou dat zonder uw inspanning ook wel gebeurd zijn."

Niemand kan bewijzen of de patiënt geneest door het geneesmiddel, door de tijd van de kuur, het feit dat hij in zijn bed kruipt en rust houdt, door de veranderde reactie van de omgeving omdat de dokter zijn klacht gesanctioneerd heeft, door het feit dat zijn angst wordt weggenomen omdat de dokter heeft gezegd, dat het overgaat en hem gerustgesteld heeft, of dat hij extra aandacht krijgt en zorg. Voor de geneeskunde is de patiënt zelf bijzaak, hij is maar een toevallige drager van zijn symptomen en patiënten hebben geleerd om zich ook als zodanig te gedragen. Zo komt de patiënt dus ook op het spreekuur. Hier ben ik met mijn lichaam wat mankementen vertoont, hier hebt u mijn symptomen, doet u er maar wat mee, ik weet van niets. u hebt ervoor geleerd, u kunt me zeggen wat het is en u heeft er wel pillen voor om ze te doen verdwijnen. Ik ervaar ze als hinderlijk, kan ze niet gebruiken en wil er zo snel mogelijk vanaf. Want ik heb nog zoveel te doen, ben onmisbaar, durf niet thuis te blijven, vind dat ik het allemaal aan moet kunnen, ze denken anders dat ik me aanstel, het is zo verschrikkelijk druk op de zaak, ik kan niet stilzitten, het komt zo ongelegen. Dat ze daarmee meteen de betekenis van hun ziekzijn onthullen, ontgaat zowel dokter als patiënt. Over hun toeren gedraaid in de maatschappelijke machinerie, geeft hun lijf aan, dat het zo niet langer moet.

Het is als iemand, die met een zwelling op zijn voorhoofd bij de dokter komt. En de dokter schrikt, want hij houdt niet van zwellingen, daar zou wel eens iets achter kunnen zitten. De patiënt merkt de reactie en wordt dan ook wat ongerust. En de dokter bekijkt en bevoelt de zwelling en zegt, dat hij het niet weet maar eerst een foto zal laten maken en het bloed zal laten onderzoeken. De dokter vertrouwt het ook niet, zegt hij thuis, en er wordt druk gespeculeerd en adviezen gegeven. Maar foto en bloed leveren geen afwijkingen op. Maar dat krijg je als de patiënt niet vertelt, dat hij met zijn hoofd tegen de tafel was gevallen. De geneeskunde bestaat uit het stellen van een diagnose en het behandelen van een aldus genoemde ziekte. De enige zinnige vraag: waarom krijgt deze patiënt juist op dit moment juist deze klacht, wordt niet gesteld.

Suikerziekte, rheuma, kanker, multiple sclerose, alleen maar namen, diagnoses, vonnissen, etiketten. De wetenschap probeert het allemaal met ingewikkelde theorieën te verklaren, maar kijkt niet naar de betekenis van de symptomen. Maar mensen laten met hun symptomen alleen maar zien, dat ze in het gevecht om in deze maatschappij het hoofd boven water te houden, gewond zijn en geslagen. Het is bizar, wat de mensen zich door deze geneeskunde laten aandoen. Als de geneeskunde de vraag "waartoe"niet zo zorgvuldig uit de weg was gegaan, had ze eerder op deze heilloze weg kunnen keren. Nu durven ze niet meer terug, het mag niet waar zijn, dat ze zich collectief vergist hebben, dus is het niet waar. Dus wordt het onderzoek steeds verder uitgebreid, steeds massaler, meer artsen, meer medicijnen meer apparaten, steeds onzinniger. En het volk wacht tevergeefs.

Bron: mogelijk.info